Najczęściej zadawane pytania

Aby być przygotowanym na klientów z bezpośrednim TPMS w pojeździe, konieczne są następujące środki.

1. Wystarczający zapas dopasowanych do pojazdu, oryginalnych lub nieprogramowanych czujników uniwersalnych.
2. Wystarczający zapas wentyli i zestawów serwisowych z koniecznymi częściami zamiennymi do konserwacji czujników przy wymianie opon (zestaw wentyli, zatyczka, nakrętka, uszczelka)
3. Specjalne narzędzia, np. wkrętak do wentyli dla prawidłowego momentu obrotowego przy zakładaniu wentyli.
4. Narzędzia do diagnostyki / programowania do diagnostyki problemów, do programowania i ew. wczytania czujników i centralnej jednostki sterującej.
5. Przeszkolony personel jako wymóg dla fachowego montażu/demontażu kół w pojeździe z bezpośrednim TPMS.

Każdy producent może użyć do oryginalnego wyposażenia pojazdów innego typu czujników. Z tego powodu na rynku dostępnych jest ponad 150 różnych modeli czujników.

Wymogi:

• Montowane czujniki muszą być wstępnie zaprogramowane dla danego pojazdu.
• Pojazd i czujnik muszą być kompatybilne, tj. nie każdy czujnik można zamontować w dowolnym pojeździe.
• W przypadku wymiany czujnika lub do opon zimowych/zapasowych istnieje możliwość zastosowania czujników oryginalnych lub nieprogramowanych czujników uniwersalnych.

Czujniki oryginalne są wstępnie zaprogramowane z uwzględnieniem szczegółów specyficznych dla danego pojazdu. Czujnik można zatem stosować tylko w określonych pojazdach. Z powodu mnogości różnych czujników stan magazynu i związany kapitał warsztatu znacznie się zwiększają (w magazynie powinny się znajdować co najmniej 4 sztuki najważniejszych oryginalnych czujników), by móc zadowalająco obsłużyć klienta.

Nieprogramowane czujniki uniwersalne nie są wstępnie zaprogramowane i można je bez problemu zamontować w większości pojazdów. Nie potrzeba zatem tak wielu czujników, jak w przypadku czujników oryginalnych, by odpowiednio obsłużyć wszystkich klientów (wystarczający jest podstawowy zapas czujników uniwersalnych). Do czujników uniwersalnych potrzebne jest jednak dodatkowo specjalne narzędzie do programowania, by móc zaprogramować czujniki specyficznie dla pojazdu. Narzędzie to odczytuje w pierwszej kolejności dane techniczne pojazdu i pozycję opony, w której znajduje się programowany czujnik (np. z przodu po lewej). Jednocześnie programator rozpoznaje czujnik oryginalny (w zależności od oprogramowania np. poprzez wprowadzenie ID czujnika lub automatyczne rejestrowanie po przyłożeniu oryginalnego czujnika) a zebrane dane wykorzystywane są do programowania nowego czujnika. Czujnik oryginalny jest w ten sposób „naśladowany”. Jeśli brak dostępnego starego czujnika oryginalnego, za pośrednictwem narzędzia do programowania można utworzyć nowe ID czujnika.

Do montażu i demontażu czujników potrzebne jest specjalne narzędzie. Narzędzie to ułatwia montaż/demontaż czujników i gwarantuje, że nakrętka i wentyl do trzymania czujnika mocowane są z właściwym momentem obrotowym.

Czujniki umieszcza się wewnątrz opony przez określone wentyle:

Do mocowania można wybrać wentyle aluminiowe lub snap-in (gumowe), przy czym dla obu typów dostępne są inne wersje czujników (gwarancja kompatybilności wentyla i czujnika). Wentyl typu snap-in jest z reguły tańszy i łatwiejszy w montażu od wentyla aluminiowego. Wentyli tego typu nie można jednak stosować od prędkości maksymalnych 210 km/h z powodu wpływu siły odśrodkowej. Do takich prędkości trzeba stosować wentyle aluminiowe. Przy każdej wymianie opon należy przeprowadzić konserwację wentyla, wymieniając wkład, zatyczkę, nakrętkę, podkładkę i uszczelkę. Do takiej konserwacji dostępne są specjalne zestawy serwisowe, które zawierają potrzebne części zamienne.

Wentyl snap-in:

1. Czujnik
2. Wentyl gumowy
3. Śruba z gniazdem Torx
4. Wkład wentyla (niklowany)
5. Zatyczka (plastik)

Wentyl aluminiowy:

1. Wentyl z obudową czujnika
2. Uszczelka gumowa
3. Nakrętka
4. Wkład wentyla (niklowany)
5. Zatyczka (plastik)

Po zaprogramowaniu i zamontowaniu czujników w kole należy zagwarantować, by pojazd również rozpoznał czujnik i by działała komunikacja pomiędzy czujnikiem a urządzeniem odczytującym. W tym celu należy aktywować czujniki centralnego odbiornika (jednostka sterująca i przetwarzająca dane TPMS), jeśli użyto nowego ID czujnika/ utworzono lub zmieniono pierwotną pozycję koła czujnika.

Istnieją trzy sposoby wczytania/programowania nowego czujnika (w zależności od możliwości pojazdu):

1. Samodzielne wczytanie przez pojazd: podczas 10-minutowej jazdy z prędkością od 35 do 100 km/h pojazd automatycznie wczytuje czujnik. Lampka ostrzegawcza gaśnie automatycznie (np. w samochodach marki Mercedes, Opel, VW, Ford, Mazda, Hyundai).
2. Ręczne wczytanie przez właściciela pojazdu z poziomu menu pojazdu: ustalony proces opisany w podręczniku pojazdu (np. Audi, Mercedes, BMW, Porsche).
3. Wczytanie z użyciem określonych narzędzi do programowania/diagnostyki: czujniki wczytywane są przez połączenie pomiędzy narzędziem do oprogramowania a złączem OBDII (= złącze diagnostyczne On Board, np. Renault, Citroen, Peugeot, Nissan, Opel, Fiat i Lancia). Złącze to wykorzystywane jest również przy diagnostyce problemów po zapaleniu się lampki ostrzegawczej.

Istnieją różne narzędzia do programowania/diagnostyki z różnymi funkcjami w przedziale cenowym od 500 do 1 500 euro.

Narzędzia do diagnostyki wchodzą w kontakt z czujnikiem na drodze radiowej, tak że usterki w TPMS można wyświetlić na wyświetlaczu narzędzia. Z reguły urządzenia tej klasy cenowej posiadają funkcję bezpośredniego podłączenia do OBD i wczytywania w ten sposób czujników. Do programowania czujników uniwersalnych z danymi typowymi dla pojazdu i sklonowanym lub nowo utworzonym ID czujnika konieczne jest narzędzie do programowania. Przy użyciu niektórych narzędzi możliwe jest nawet uzyskanie dostępu do już zamontowanych czujników drogą radiową i ich ponowne programowanie.

1. 

   Narzędzia pre-service: służą głównie do diagnostyki (częściowo z możliwością programowania), mają mały wyświetlacz, dane można przesyłać przez USB do komputera, zaprojektowane raczej jako systemy dla początkujących, do okazjonalnej diagnostyki (i programowania).

2. 

   PAD (Programming Accessory Devices): odczytywanie i programowanie czujników, które w tym celu muszą mieć bezpośredni kontakt z PAD (przyłożenie czujnika). PAD podłącza się przez USB do komputera, który służy za wyświetlacz.
   

3. 

   All-In-One: bardzo szybkie programowanie drogą radiową poprzez limitowanie dostępnych ID czujników lub tworzenie nowego ID. Łatwa i szybka diagnoza drogą radiową. Często mają możliwość tworzenia interfejsu OBD. Dane można automatycznie wysyłać do komputera (inne funkcje, jak np. drukowanie raportów). Zalecane dla warsztatów o średnim natężeniu klientów.